Paqudu: Długie ramię Ojcowskiej sprawiedliwości

“Guardians of Peace, Keepers of Hope”

Każde społeczeństwo wymaga jakiegoś rodzaju porządku, aby przetrwać. Niektóre stworzą go dobrowolnie, inne wymagają przymuszenia... W tym przemocy, aby utrzymać niziny społeczne w ryzach.

Kto odpowiada za utrzymanie ludności w ryzach, gdy miastem rządzą bogowie?

Paqudu.

Pełnią oni kluczową funkcję, zapewniając stabilność struktury społecznej poprzez śledztwa, zastraszanie i gdy trzeba, przemoc. Pod przewodnictwem boskiego Isimuda rządzącego Ministerstwem Pogodności, Paqudu to długie ramię Ojcowskiej sprawiedliwości - a przynajmniej tego, co za nią uchodzi w cieniu ziguratu.

Opinie na ich temat są różne, od entuzjastycznych po nienawistne, głównie zależące od tego, gdzie mieszkasz.

Dla bogaczy w zjawiskowym Zal-Antagal są murem, niezbędnym by ochronić ich oraz ich dobytek przed masami kipiącymi w niższych dystryktach.

Dla mieszkańców niższych dystryktów, jak slumsy Kug Nanshy, Paqudu to bijące ramię Ojców, powstrzymujące ich przed wywróceniem drabiny społecznej wiecznego miasta.

Niektórzy są bardziej równi

Utrzymujący porządek i to, co uchodzi za pokój, sami są w większości niższą warstwą społeczeństwa. Większość szeregowych to tzw. "lalkoryje", Żarliwi wypaleni z dającej życie gliny i zaprogramowani z dokładnie określonym poziomem inteligencji: Doskonale egzekwują prawa bez zastanawiania się nad ich sensem czy doświadczaniem wątpliwości. Jednak ostatnio Ojcowie zdecydowali się na wypalenie partii Żarliwych stworzonych po to, by mogli podołać specjalnym dochodzeniom.

I tak w najlepszym przypadku, Paqudu są strażnikami pokoju i porządku, powstrzymującymi Ibru przed pogrążeniem się w chaosie.

W najgorszym są dłonią na sterze maszyny, która nieuchronnie ściera ludzi i Żarliwych w proch.

Kim byli historyczni paqūdu?

Historyczni paqūdu byli sumeryjską formacją o charakterze policyjnym, która funkcjonowała w Mezopotamii między szóstym a piątym wiekiem p.n.e. Powstali oni gdy starożytne państwo doświadczyło bezprecedensowego rozwoju gospodarczego oraz idącego wzrostu złożoności struktur społecznych. Dowody archeologiczne poświadczają ich obecność na terenie całego imperium, w tym w jego największych ośrodkach: Uruk, Babilonie i Sippar.

Placówki paqūdu powstawały zarówno w metropoliach, jak i mniejszych miasteczkach. Wykonywały one zadania, które dzisiaj kojarzymy z policją: inwigilację, egzekwowanie praw, zatrzymywanie przestępców i tym podobne. Były one również wykorzystywane przez świątynie w celach porządkowych, podlegając zarówno kapłaństwu, jak i lokalnym władzom, stojąc na niezbędnym, lecz niższym szczeblu w hierarchii społecznej.

Co interesujące, koncepcja wyspecjalizowanych sił porządkowych nie zanikła po podboju Persji przez Aleksandra Wielkiego w IV wieku p.n.e., lecz uległa rozprzestrzenieniu. Podobne organizacje pojawiły się w Egipcie u schyłku starożytności oraz w epoce grecko-rzymskiej, czego przykładem są chociażby eirenarchai (strażnicy pokoju).